[ سؤال و جواب راجع بدلالت كراهت بر حرمت يا غير آن ] سؤال در برخى موارد لفظ كراهت در تحريم استعمال شده لهذا چه اشكالى دارد كه اينجا نيز از همين قبيل باشد . جواب چنانچه گفتيم معناى حقيقى كراهت مرجوحى است كه مانع از نقيض نباشد بنابراين استعمالش در تحريم مجاز است و در مواردى كه به آن اشاره شد حتما قرينه‌اى بر اراده مجاز وجود دارد و چون در مورد بحث قرينه‌اى بر اين امر موجود نبوده لاجرم مقتضاى قاعده اين است كه بر معناى حقيقى حمل شود . و بر فرض تسليم و التزام باينكه كراهت در تحريم نيز حقيقت باشد در جواب مىگوئيم : نفس اشتراكش بين دو معنا مانع مىشود كه بدون قرينه معيّنه حمل بر تحريم شود بلكه پس از تعارض دو احتمال با هم قاعده مقتضى است به اصالة الاباحة رجوع شود . قوله : به غير شرط ذلك : مشار اليه [ ذلك ] عزل مىباشد . قوله : لمنافاته لحكمة النكاح : ضمير در [ لمنافانه ] به عزل راجع است . قوله : و هى الاستيلاد : ضمير [ هى ] بحكمت راجعست . قوله : فيكون منافيا : ضمير در [ يكون ] بعزل عود مىكند . قوله : لصحيحة محمد بن مسلم الخ : اين روايت را مرحوم